Η διάγνωση γίνεται κυρίως με το ιστορικό και την εξέταση. Μετά τη διάγνωση, η θεραπεία επιλέγεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή.

Η αντιμετώπιση οργανώνεται συνήθως γύρω από τρεις βασικούς άξονες:

• προσαρμογή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τον πόνο,
• σταδιακή άσκηση και ενδυνάμωση,
• ενέσιμες θεραπείες σε επιλεγμένες περιπτώσεις.

Οι τρεις άξονες δεν χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο σε όλους. Η προσαρμογή των δραστηριοτήτων και η σταδιακή ενδυνάμωση αποτελούν βασικό μέρος του πλάνου. Όταν ο πόνος επιμένει ή περιορίζει σημαντικά την καθημερινότητα, μπορεί να συζητηθεί και ενέσιμη θεραπεία.

Όταν υπάρχει λόγος να συζητηθεί ενέσιμη θεραπεία, οι δύο επιλογές που παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο είναι:

• η έγχυση κορτιζόνης,
• το PRP, δηλαδή πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια.

Η κορτιζόνη και το PRP δεν είναι η ίδια θεραπεία και δεν χρησιμοποιούνται αυτόματα σε κάθε τροχαντηρίτιδα. Η επιλογή εξαρτάται από την αιτία του πόνου, τα ευρήματα της εξέτασης, τη συμμετοχή των γλουτιαίων τενόντων και όσα έχουν ήδη δοκιμαστεί.

Τι είναι η τροχαντηρίτιδα με απλά λόγια;

Στην εξωτερική πλευρά του ισχίου υπάρχει μια οστική προεξοχή που λέγεται μείζων τροχαντήρας. Πάνω και γύρω από αυτήν βρίσκονται:

• οι τένοντες των γλουτιαίων μυών,
• μικροί σάκοι με υγρό που βοηθούν τους ιστούς να κινούνται χωρίς μεγάλη τριβή,
• μύες και άλλοι μαλακοί ιστοί που σταθεροποιούν το ισχίο.

Ο όρος «τροχαντηρίτιδα» είναι ο πιο γνωστός στους ασθενείς. Παλαιότερα ο πόνος αποδιδόταν συχνά μόνο σε φλεγμονή του τοπικού σάκου και λεγόταν τροχαντηρική θυλακίτιδα. Σήμερα γνωρίζουμε ότι συχνά συμμετέχουν και οι γλουτιαίοι τένοντες.

Γι’ αυτό οι γιατροί χρησιμοποιούν και τον όρο «σύνδρομο πόνου του μείζονα τροχαντήρα» ή GTPS. Είναι ένας ευρύτερος όρος. Στο άρθρο θα χρησιμοποιούμε κυρίως την πιο γνωστή λέξη: «τροχαντηρίτιδα».

Ποια είναι τα συχνότερα συμπτώματα;

Το βασικό σύμπτωμα είναι πόνος έξω από το ισχίο. Πολλοί ασθενείς μπορούν να δείξουν το επώδυνο σημείο με ένα δάκτυλο.

Η τροχαντηρίτιδα μπορεί να προκαλεί:

• πόνο όταν ξαπλώνετε πάνω στην ενοχλημένη πλευρά,
• ενόχληση όταν γυρίζετε στο κρεβάτι,
• πόνο στο περπάτημα, κυρίως σε μεγάλη απόσταση,
• δυσκολία στην ανηφόρα ή στις σκάλες,
• ενόχληση όταν σηκώνεστε από χαμηλή καρέκλα,
• πόνο όταν στηρίζεστε στο ένα πόδι,
• ευαισθησία όταν πιέζετε την εξωτερική πλευρά του ισχίου,
• πόνο που απλώνεται λίγο προς την εξωτερική πλευρά του μηρού.

Σε μερικούς ανθρώπους ο πόνος εμφανίζεται μόνο μετά από κούραση. Σε άλλους επηρεάζει τον ύπνο και απλές καθημερινές κινήσεις.

Γιατί εμφανίζεται η τροχαντηρίτιδα;

Δεν υπάρχει πάντα μία συγκεκριμένη αιτία. Συχνά η τροχαντηρίτιδα εμφανίζεται όταν το ισχίο δέχεται περισσότερο φορτίο από αυτό που μπορεί να αντέξει εκείνη την περίοδο.

Η στάση του σώματος και ο τρόπος που φορτίζουμε το ισχίο μέσα στην ημέρα μπορούν επίσης να επηρεάζουν την περιοχή. Δεν υπάρχει μία «λάθος στάση» που προκαλεί πάντα τροχαντηρίτιδα. Όταν όμως ορισμένες θέσεις επαναλαμβάνονται για πολλές ώρες, μπορεί να αυξάνουν την πίεση στην εξωτερική πλευρά του ισχίου.

Συνηθισμένοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι:

• απότομη αύξηση στο περπάτημα ή στο τρέξιμο,
• περισσότερες σκάλες ή ανηφόρες από το συνηθισμένο,
• επιστροφή στην άσκηση μετά από μεγάλο διάστημα αδράνειας,
• αλλαγή στο πρόγραμμα γυμναστικής,
• πολύωρη ορθοστασία, ιδιαίτερα με το βάρος κυρίως στο ένα πόδι,
• συνήθεια να στεκόμαστε «κρεμασμένοι» πάνω στο ένα ισχίο,
• συχνό σταυροπόδι ή πολύωρο κάθισμα στην ίδια θέση,
• ύπνος πάνω στην επώδυνη πλευρά,
• αδυναμία των γλουτιαίων μυών,
• άμεσο χτύπημα στο πλάι του ισχίου,
• αλλαγή στη στάση ή στον τρόπο που περπατάτε λόγω πόνου στη μέση, στο γόνατο ή στο πόδι.

Δεν έχουν όλοι οι παράγοντες την ίδια σημασία. Η εξέταση βοηθά να βρεθεί τι επιβαρύνει περισσότερο τον κάθε ασθενή.

Είναι πάντα τροχαντηρίτιδα;

Όχι. Ο πόνος έξω από το ισχίο δεν σημαίνει αυτόματα τροχαντηρίτιδα. Άλλες παθήσεις μπορεί να δίνουν παρόμοια συμπτώματα.

Ο ορθοπεδικός εξετάζει αν ο πόνος προέρχεται από:

• Οστεοαρθρίτιδα του ισχίου. Συνήθως προκαλεί βαθύτερο πόνο στη βουβωνική χώρα, δυσκαμψία και δυσκολία στην κίνηση.
• Άλλο πρόβλημα μέσα στην άρθρωση. Ο πόνος μπορεί να είναι μπροστά, στη βουβωνική χώρα, και να συνοδεύεται από «πιάσιμο» ή μπλοκάρισμα.
• Τη μέση. Ο πόνος από την οσφύ μπορεί να πηγαίνει προς τον γλουτό και τον μηρό.
• Ερεθισμό νεύρου. Μούδιασμα, κάψιμο, αίσθημα ηλεκτρισμού ή πόνος κάτω από το γόνατο χρειάζονται διαφορετικό έλεγχο.
• Τραυματισμό. Μετά από πτώση ή δυνατό χτύπημα πρέπει να αποκλειστούν κάκωση, αιμάτωμα ή κάταγμα.

Μερικές φορές συνυπάρχουν δύο προβλήματα. Για παράδειγμα, ένας ασθενής μπορεί να έχει τροχαντηρίτιδα και ταυτόχρονα ενόχληση από τη μέση.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση της τροχαντηρίτιδας είναι κυρίως κλινική. Αυτό σημαίνει ότι το ιστορικό και η εξέταση έχουν μεγάλη σημασία.

Ο ορθοπεδικός θα ρωτήσει:

• πού ακριβώς πονάτε,
• πότε άρχισε ο πόνος,
• ποιες κινήσεις σας ενοχλούν,
• αν πονάτε στον ύπνο,
• αν αυξήσατε πρόσφατα κάποια δραστηριότητα,
• αν προηγήθηκε πτώση ή χτύπημα,
• αν έχετε πόνο στη μέση ή στη βουβωνική χώρα.

Στην εξέταση ελέγχει:

• την ευαισθησία έξω από το ισχίο,
• την κίνηση της άρθρωσης,
• τη δύναμη των γλουτιαίων μυών,
• τη στήριξη στο ένα πόδι,
• τον τρόπο βάδισης,
• αν συγκεκριμένες κινήσεις προκαλούν τον γνώριμο πόνο.

Δεν χρειάζονται όλοι μαγνητική τομογραφία. Ανάλογα με την εικόνα, μπορεί να ζητηθούν:

• ακτινογραφία, για έλεγχο των οστών και της άρθρωσης,
• υπέρηχος, για τους τένοντες και την περιοχή γύρω από τον τροχαντήρα,
• μαγνητική τομογραφία, όταν ο πόνος επιμένει ή υπάρχει υποψία μεγαλύτερης βλάβης.

Οι εξετάσεις δεν αξιολογούνται μόνες τους. Πρέπει να ταιριάζουν με τα συμπτώματα και την κλινική εξέταση.

Ενέσιμες θεραπείες για την τροχαντηρίτιδα

Οι ενέσιμες θεραπείες μπορούν να συζητηθούν όταν η τροχαντηρίτιδα επιμένει ή όταν ο πόνος περιορίζει έντονα τον ύπνο, το περπάτημα και την καθημερινότητα. Πριν από οποιαδήποτε ένεση χρειάζεται να έχει αξιολογηθεί σωστά η αιτία του πόνου.

Πότε μπορεί να συζητηθεί μια ένεση;

Η συζήτηση γίνεται συνήθως όταν:

• ο πόνος επιμένει παρά τα αρχικά μέτρα,
• ο ύπνος ή το περπάτημα έχουν επηρεαστεί σημαντικά,
• η εξέταση δείχνει από ποια περιοχή προέρχονται τα συμπτώματα,
• ο πόνος δυσκολεύει την έναρξη ή τη συνέχιση της αποκατάστασης,
• έχουν αξιολογηθεί οι θεραπείες που έχουν ήδη δοκιμαστεί,
• έχουν ελεγχθεί το ιατρικό ιστορικό, τα φάρμακα και οι πιθανοί περιορισμοί.

Η ένεση δεν επιλέγεται μόνο επειδή ο πόνος κρατά πολλές ημέρες. Η συνολική εικόνα δείχνει αν υπάρχει λόγος να συζητηθεί και ποια επιλογή ταιριάζει καλύτερα.

Έγχυση κορτιζόνης

Η κορτιζόνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε επιλεγμένες περιπτώσεις για να μειώσει τον πόνο και τον τοπικό ερεθισμό.

Πριν από την επιλογή της αξιολογούνται:

• τα ευρήματα της εξέτασης,
• το σημείο που φαίνεται να προκαλεί τον πόνο,
• η ένταση των συμπτωμάτων,
• το αν ο πόνος εμποδίζει την καθημερινότητα ή την αποκατάσταση,
• το ιατρικό ιστορικό και προηγούμενες εγχύσεις.

Η κορτιζόνη δεν διορθώνει από μόνη της όλους τους παράγοντες που επιβαρύνουν το ισχίο. Δεν αντικαθιστά όσα χρειάζονται για να επανέλθει η λειτουργία του ισχίου.

PRP

Το PRP είναι πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια. Παρασκευάζεται από μικρή ποσότητα αίματος του ίδιου του ασθενούς.

Μπορεί να συζητηθεί ως εξατομικευμένη επιλογή σε επιλεγμένες περιπτώσεις τροχαντηρίτιδας, ιδιαίτερα όταν η εξέταση δείχνει ότι συμμετέχουν οι γλουτιαίοι τένοντες.

Πριν επιλεγεί το PRP, αξιολογούνται:

• η ακριβής διάγνωση,
• η κατάσταση των γλουτιαίων τενόντων,
• η διάρκεια και η ένταση των συμπτωμάτων,
• οι θεραπείες που έχουν ήδη δοκιμαστεί,
• η γενική υγεία και τα φάρμακα του ασθενούς,
• οι καθημερινές ανάγκες και οι στόχοι του.

Το PRP δεν αποτελεί αυτόματη επιλογή για κάθε τροχαντηρίτιδα. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι εγγυημένο.

Πώς επιλέγεται η ενέσιμη θεραπεία;

Ο ορθοπεδικός επιλέγει την ενέσιμη θεραπεία από τη συνολική εικόνα. Εξετάζει:

• το ακριβές σημείο του πόνου,
• τα ευρήματα της κλινικής εξέτασης,
• το αν συμμετέχουν περισσότερο οι τένοντες ή άλλοι ιστοί της περιοχής,
• τη βαρύτητα του προβλήματος,
• την επίδραση στον ύπνο, στο περπάτημα και στην εργασία,
• τις προηγούμενες θεραπείες,
• το ιατρικό ιστορικό και τα φάρμακα,
• τους στόχους του συγκεκριμένου ασθενούς.

Μετά την ένεση οργανώνεται το επόμενο βήμα ανάλογα με τη διάγνωση και την ανταπόκριση. Η ενέσιμη θεραπεία αποτελεί μέρος ενός συνολικού, εξατομικευμένου πλάνου.

Όταν επιλεγεί ένεση, το πλάνο μπορεί παράλληλα να περιλαμβάνει προσαρμογή των δραστηριοτήτων, σταδιακή άσκηση και ενδυνάμωση. Η ένεση δεν αντικαθιστά την προσαρμογή των καθημερινών φορτίων και τη σταδιακή επάνοδο.

Προσαρμογή δραστηριοτήτων, σταδιακή άσκηση και ενδυνάμωση

Η προσαρμογή των δραστηριοτήτων, η σταδιακή άσκηση και η ενδυνάμωση αποτελούν βασικό μέρος της αντιμετώπισης. Μπορούν να εφαρμοστούν μόνες τους ή να συνδυαστούν με ενέσιμη θεραπεία, όταν ο ορθοπεδικός κρίνει ότι χρειάζεται. Δεν χρειάζεται συνήθως πλήρης ακινησία.

Μπορεί να βοηθήσει:

• να μειωθούν προσωρινά οι μεγάλες αποστάσεις, οι ανηφόρες και οι πολλές σκάλες,
• να μη στέκεστε «κρεμασμένοι» με όλο το βάρος στο ένα ισχίο,
• να μην κάθεστε με σταυρωμένα πόδια όταν αυξάνεται ο πόνος,
• να μην κοιμάστε πάνω στην επώδυνη πλευρά,
• να χρησιμοποιείτε μαξιλάρι ανάμεσα στα γόνατα όταν κοιμάστε στην άλλη πλευρά,
• να μοιράζετε τις δουλειές και το περπάτημα μέσα στην ημέρα,
• να αποφεύγετε το μοτίβο «καθόλου κίνηση για μέρες και μετά υπερβολική δραστηριότητα».

Η άσκηση και η φυσικοθεραπεία προσαρμόζονται στις ανάγκες του ασθενούς. Μπορεί να περιλαμβάνουν ήπιες ασκήσεις, ενδυνάμωση των γλουτιαίων μυών και σταδιακή επιστροφή στο περπάτημα. Μία άσκηση δεν είναι κατάλληλη για όλους.

Στην πράξη, η πορεία γίνεται συνήθως βήμα-βήμα:

1. Βρίσκεται ένα επίπεδο δραστηριότητας που δεν προκαλεί μεγάλη έξαρση.
2. Ξεκινούν ήπιες και ανεκτές ασκήσεις.
3. Αυξάνονται σταδιακά η δύναμη και η αντοχή των γλουτιαίων μυών.
4. Προστίθενται μεγαλύτερες αποστάσεις, σκάλες ή πιο απαιτητικές δραστηριότητες.

Αν ο πόνος αυξάνεται πολύ ή παραμένει έντονος την επόμενη ημέρα, το πρόγραμμα χρειάζεται προσαρμογή. Στόχος είναι η σταδιακή πρόοδος και όχι η απότομη επιστροφή σε πλήρη δραστηριότητα.

Φάρμακα για τον πόνο

Αναλγητικά ή αντιφλεγμονώδη μπορεί να χρησιμοποιηθούν για μικρό διάστημα, όταν είναι κατάλληλα. Δεν είναι ασφαλή για όλους.

Πριν από τη λήψη τους πρέπει να λαμβάνονται υπόψη:

• προβλήματα στο στομάχι,
• νεφρική ή καρδιακή νόσος,
• υψηλή αρτηριακή πίεση,
• εγκυμοσύνη,
• άλλα φάρμακα που ήδη λαμβάνει ο ασθενής.

Τι γίνεται αν ο πόνος δεν περνά;

Όταν η τροχαντηρίτιδα επιμένει, χρειάζεται επανεκτίμηση και όχι απλώς «πιο δυνατή» θεραπεία.

Στην επανεκτίμηση ελέγχονται ξανά:

• αν η διάγνωση είναι σωστή,
• αν υπάρχει σημαντικό πρόβλημα στους γλουτιαίους τένοντες,
• αν ο πόνος προέρχεται και από την άρθρωση ή τη μέση,
• αν κάποια καθημερινή συνήθεια συνεχίζει να επιβαρύνει το ισχίο,
• αν χρειάζεται να συζητηθεί ή να επανεξεταστεί κάποια ενέσιμη θεραπεία.

Με βάση τη νέα εικόνα μπορεί να αλλάξει το πλάνο ή να ζητηθεί απεικονιστική εξέταση.

Χρειάζεται χειρουργείο;

Το χειρουργείο για τροχαντηρίτιδα είναι πολύ σπάνιο. Εξετάζεται μόνο σε κατάλληλα επιλεγμένες περιπτώσεις, όταν ο πόνος και ο λειτουργικός περιορισμός επιμένουν παρά τη σωστή μη χειρουργική αντιμετώπιση.

Επιστροφή στο περπάτημα και στις δραστηριότητες

Η επιστροφή γίνεται σταδιακά. Ξεκινήστε από επίπεδο που δεν προκαλεί μεγάλη και παρατεταμένη έξαρση.

Ένα απλό πλάνο είναι:

1. Περπατήστε πρώτα σε επίπεδο έδαφος.
2. Αυξήστε σταδιακά τον χρόνο ή την απόσταση.
3. Προσθέστε αργότερα ταχύτητα.
4. Βάλτε ανηφόρες και περισσότερες σκάλες τελευταίες.
5. Αυξήστε μόνο ένα στοιχείο κάθε φορά.

Πότε χρειάζεται ορθοπεδική αξιολόγηση;

Χρειάζεται ορθοπεδική αξιολόγηση όταν:

• τα συμπτώματα παραμένουν,
• ο ύπνος διαταράσσεται συχνά,
• δυσκολεύεστε στο περπάτημα ή στις σκάλες,
• τα συμπτώματα επιστρέφουν συχνά,
• θέλετε να μάθετε αν υπάρχει ένδειξη για ενέσιμη θεραπεία,
• δεν είστε βέβαιοι ότι πρόκειται για τροχαντηρίτιδα.

Χρειάζεται πιο άμεση εξέταση όταν:

• προηγήθηκε σημαντική πτώση ή τραυματισμός,
• δεν μπορείτε να πατήσετε το πόδι,
• υπάρχει πυρετός, έντονο πρήξιμο ή κοκκινίλα,
• εμφανίζεται προοδευτική αδυναμία ή έντονο μούδιασμα,
• ο πόνος χειροτερεύει γρήγορα χωρίς σαφή λόγο.

Συχνές ερωτήσεις

Είναι απαραίτητη η ένεση σε κάθε τροχαντηρίτιδα;

Όχι. Η ανάγκη για ενέσιμη θεραπεία κρίνεται από τη διάγνωση, την ένταση των συμπτωμάτων, τη λειτουργικότητα και τις θεραπείες που έχουν ήδη δοκιμαστεί.

Ποια ένεση είναι κατάλληλη για εμένα;

Η ίδια επιλογή δεν ταιριάζει σε όλους. Η κορτιζόνη και το PRP έχουν διαφορετικό πλαίσιο χρήσης. Η επιλογή γίνεται μετά από ορθοπεδική αξιολόγηση.

Επιτρέπεται το περπάτημα;

Συνήθως ναι. Μειώστε προσωρινά την απόσταση, την ταχύτητα ή τις ανηφόρες αν ο πόνος αυξάνεται πολύ. Μετά αυξήστε τη δραστηριότητα σταδιακά.

Πώς μπορώ να κοιμηθώ πιο άνετα;

Αποφύγετε να κοιμάστε πάνω στην επώδυνη πλευρά. Δοκιμάστε την άλλη πλευρά με μαξιλάρι ανάμεσα στα γόνατα ή κοιμηθείτε ανάσκελα.

Πόσο διαρκεί η τροχαντηρίτιδα;

Δεν υπάρχει ίδιος χρόνος για όλους. Η διάρκεια επηρεάζεται από την κατάσταση των τενόντων, τη βαρύτητα των συμπτωμάτων και τις καθημερινές απαιτήσεις.

Μπορεί να ξαναεμφανιστεί;

Ναι, ειδικά μετά από απότομη αύξηση της δραστηριότητας. Η σταδιακή επάνοδος βοηθά να μειωθούν οι νέες εξάρσεις.

Το επόμενο βήμα

Σε επίμονο πόνο έξω από το ισχίο, η ορθοπεδική αξιολόγηση βοηθά να επιβεβαιωθεί η διάγνωση και να φανεί αν υπάρχει λόγος να συζητηθεί ενέσιμη θεραπεία. Μετά μπορεί να οργανωθεί το κατάλληλο, εξατομικευμένο πλάνο αντιμετώπισης.

Οι πληροφορίες έχουν ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστούν την εξατομικευμένη ιατρική αξιολόγηση, διάγνωση ή θεραπευτική σύσταση.

Dr. Γιώργος Χλωρός

The post Τροχαντηρίτιδα ισχίου: διάγνωση και ενδεδειγμένη αντιμετώπιση appeared first on Dr. Χλωρός Γιώργος.

Στα αρχικά και μέτρια στάδια, η αντιμετώπιση συνήθως περιλαμβάνει προσαρμογή δραστηριοτήτων, άσκηση, έλεγχο του πόνου και, σε επιλεγμένες περιπτώσεις, ενέσιμες θεραπείες. Όταν η νόσος περιορίζει σημαντικά την καθημερινότητα και τα μη χειρουργικά μέτρα δεν επαρκούν, μπορεί να συζητηθεί η ολική αρθροπλαστική ισχίου.

Τι συμβαίνει στην άρθρωση του ισχίου;

Το ισχίο σχηματίζεται από τη μηριαία κεφαλή, δηλαδή το σφαιρικό πάνω άκρο του μηριαίου οστού, και την κοτύλη, την κοιλότητα της λεκάνης μέσα στην οποία κινείται. Ο λείος αρθρικός χόνδρος που τις καλύπτει βοηθά την κίνηση να γίνεται με μικρή τριβή.

Στην οστεοαρθρίτιδα μεταβάλλεται σταδιακά ο χόνδρος, αλλά και άλλα στοιχεία της άρθρωσης. Στην ακτινογραφία μπορεί να φαίνεται στένωση του αρθρικού χώρου (μεσάρθριου διαστήματος), να έχουν σχηματιστεί οστικές προεξοχές και η κίνηση να μην γίνεται τόσο ομαλά. Δεν πρόκειται απλώς για «φθορά λόγω χρήσης».

Η ηλικία αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης της πάθησης, αλλά δεν είναι ο μόνος παράγοντας. Προηγούμενος τραυματισμός, αυξημένο σωματικό βάρος, κληρονομική προδιάθεση και ορισμένες ανατομικές παραλλαγές, όπως η δυσπλασία του ισχίου, μπορούν επίσης να συμβάλουν.

Ποια συμπτώματα προκαλεί;

Ο πόνος συχνά εντοπίζεται βαθιά στη βουβωνική χώρα. Μπορεί επίσης να γίνεται αισθητός στον γλουτό, στην πρόσθια ή πλάγια επιφάνεια του μηρού και μερικές φορές να φτάνει μέχρι το γόνατο. Γι’ αυτό, ο πόνος στο γόνατο μπορεί να προέρχεται από το ισχίο.

Άλλα συχνά συμπτώματα είναι:

• δυσκαμψία μετά την ακινησία ή το πρωινό ξύπνημα,
• δυσκολία να φορέσετε κάλτσες ή παπούτσια,
• περιορισμός στο περπάτημα ή στις σκάλες,
• δυσκολία να μπείτε ή να βγείτε από αυτοκίνητο,
• χωλότητα ή αίσθημα ότι το πόδι δεν κινείται ελεύθερα,
• πόνος που αυξάνεται μετά από μεγαλύτερη δραστηριότητα.

Η πορεία δεν είναι ίδια σε όλους. Τα συμπτώματα μπορεί να αλλάζουν από ημέρα σε ημέρα και δεν αυξάνονται πάντα με σταθερό ρυθμό.

Πώς επιβεβαιώνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση δεν βασίζεται μόνο σε μια ακτινογραφία. Ο ορθοπεδικός εξετάζει πού εντοπίζεται ο πόνος, πότε εμφανίζεται, πόσο έχει επηρεαστεί η καθημερινότητα και αν υπάρχουν συμπτώματα από τη μέση ή το γόνατο. Στην κλινική εξέταση αξιολογεί τη βάδιση, το εύρος κίνησης, τη δύναμη και τις κινήσεις που αναπαράγουν τον πόνο.

Η απλή ακτινογραφία μπορεί να δείξει στένωση του αρθρικού χώρου, οστικές προεξοχές και αλλαγές στο οστό γύρω από την άρθρωση. Η μαγνητική τομογραφία δεν χρειάζεται συνήθως όταν το ιστορικό, η εξέταση και η ακτινογραφία δίνουν μια τυπική εικόνα. Χρησιμοποιείται επιλεκτικά όταν υπάρχει διαγνωστική αμφιβολία ή υποψία διαφορετικής πάθησης.

Η βαρύτητα των ακτινολογικών αλλοιώσεων δεν συμβαδίζει πάντοτε με την ένταση του πόνου. Κάποιος μπορεί να έχει εμφανείς αλλοιώσεις με σχετικά ήπια συμπτώματα, ενώ άλλος να δυσκολεύεται περισσότερο με μικρότερες ακτινολογικές μεταβολές. Γι’ αυτό η θεραπεία επιλέγεται με βάση τη συνολική εικόνα και όχι έναν αριθμό ή μία μόνο εξέταση.

Είναι κάθε πόνος στο ισχίο οστεοαρθρίτιδα;

Όχι. Πόνος στην έξω πλευρά του ισχίου μπορεί να σχετίζεται με τροχαντηρίτιδα ή τενοντοπάθεια των γλουτιαίων τενόντων. Πόνος από την οσφυϊκή μοίρα μπορεί να αντανακλά στον γλουτό ή στο πόδι, ενώ υπάρχουν και άλλες παθήσεις μέσα στην άρθρωση. Η σωστή διάκριση είναι σημαντική, επειδή αλλάζει και η αντιμετώπιση.

Τι καθορίζει την επιλογή θεραπείας;

Η θεραπευτική απόφαση βασίζεται σε τέσσερα στοιχεία:

1. πόσο έντονα και συχνά είναι τα συμπτώματα,
2. ποιες καθημερινές δραστηριότητες έχουν περιοριστεί,
3. τι δείχνουν η κλινική εξέταση και η ακτινογραφία,
4. ποιες θεραπείες έχουν ήδη δοκιμαστεί και με ποιο αποτέλεσμα.

Στην εκτίμηση ενός πρώιμου ή μέτριου σταδίου δεν αρκεί ένας ακτινολογικός βαθμός. Συνεκτιμώνται ο πόνος, η κίνηση, η λειτουργικότητα και το αν διατηρείται ο αρθρικός χώρος. Έτσι αποφεύγονται τόσο η υπερθεραπεία με μόνο κριτήριο την ακτινογραφία όσο και η υποτίμηση συμπτωμάτων που επηρεάζουν πραγματικά τη ζωή του ασθενούς.

Αντιμετώπιση χωρίς χειρουργείο

Κίνηση και άσκηση

Η πλήρης ακινησία συνήθως δεν βοηθά. Η δραστηριότητα προσαρμόζεται, ώστε να διατηρείται η κίνηση χωρίς επαναλαμβανόμενες μεγάλες εξάρσεις πόνου. Το περπάτημα σε ανεκτή απόσταση, το στατικό ποδήλατο, οι ασκήσεις στο νερό και ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης μπορούν να είναι χρήσιμες επιλογές.

Η άσκηση χρειάζεται σταδιακή αύξηση. Στόχος είναι να διατηρηθούν η κινητικότητα, η δύναμη των μυών γύρω από το ισχίο και η γενική φυσική κατάσταση. Μπορεί να προσφέρει μικρή βελτίωση στον πόνο και στη λειτουργία, αλλά η ανταπόκριση διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Βάρος, δραστηριότητες και βοηθήματα

Όταν υπάρχει αυξημένο σωματικό βάρος, μια ρεαλιστικά εφικτή μείωσή του μπορεί να αποτελέσει μέρος του συνολικού πλάνου και να περιορίσει την επιβάρυνση του ισχίου. Χρήσιμη είναι και η κατανομή των απαιτητικών δραστηριοτήτων μέσα στην ημέρα, αντί να συγκεντρώνονται όλες μαζί.

Ένα μπαστούνι ή άλλο βοήθημα βάδισης μπορεί να προσφέρει υποστήριξη, όταν χρειάζεται και χρησιμοποιείται σωστά.

Φάρμακα

Ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες μπορεί να συζητηθεί ανάλογα με το ιατρικό ιστορικό. Δεν είναι κατάλληλο για όλους, επειδή μπορεί να επηρεάσει το στομάχι, τους νεφρούς ή το καρδιαγγειακό σύστημα. Χρησιμοποιείται στη χαμηλότερη αποτελεσματική δόση και για το μικρότερο δυνατό διάστημα, μετά από ιατρική εκτίμηση.

Ενέσιμες θεραπείες στα πρώιμα και μέτρια στάδια

Σε επιλεγμένους ασθενείς μπορεί να συζητηθεί ενέσιμη θεραπεία ως μέρος του συνολικού πλάνου. Η επιλογή δεν βασίζεται μόνο στην ακτινογραφία. Λαμβάνονται υπόψη τα συμπτώματα, η λειτουργικότητα, η διατήρηση του αρθρικού χώρου, οι προηγούμενες θεραπείες και οι στόχοι του ασθενούς.

Οι επιλογές που μπορούν να εξεταστούν περιλαμβάνουν:

• Κορτικοστεροειδές: αντιφλεγμονώδες φάρμακο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με στόχο τον προσωρινό έλεγχο των συμπτωμάτων. Έχουν αναφερθεί ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως λοίμωξη και ταχεία εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας, γι’ αυτό η ένδειξη και ο χρονισμός χρειάζονται εξατομίκευση.
• Υαλουρονικό οξύ: ενέσιμη επιλογή που μπορεί να συζητηθεί σε προσεκτικά επιλεγμένη περίπτωση αρχόμενης ή μέτριας οστεοαρθρίτιδας.
• PRP: πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια, το οποίο παρασκευάζεται από το αίμα του ίδιου του ασθενούς και μπορεί να συζητηθεί σε επιλεγμένες περιπτώσεις.

Ανάλογα με τη συνολική κλινική εικόνα, μπορεί να επιλεγεί μία από αυτές τις θεραπείες ή ένας κατάλληλος συνδυασμός τους.

Αν έχει προηγηθεί πρόσφατη ένεση και αρχίσει να συζητείται χειρουργείο, ο χειρουργός πρέπει να γνωρίζει πότε έγινε. Ο χρόνος μεταξύ της ένεσης και της επέμβασης αποτελεί μέρος του προεγχειρητικού σχεδιασμού.

Πότε συζητείται η ολική αρθροπλαστική ισχίου;

Η αρθροπλαστική δεν αποφασίζεται επειδή η ακτινογραφία «φαίνεται άσχημη». Συζητείται όταν ο πόνος, η δυσκαμψία και ο περιορισμός στην κίνηση επηρεάζουν ουσιαστικά τον ύπνο, το περπάτημα, την εργασία ή την αυτονομία και όταν η κατάλληλη μη χειρουργική αντιμετώπιση δεν επαρκεί για τον έλεγχο των συμπτωμάτων.

Στην ολική αρθροπλαστική αντικαθίστανται η μηριαία κεφαλή και η φθαρμένη επιφάνεια της κοτύλης με τεχνητά υλικά. Στόχος είναι να μειωθεί ο πόνος και να βελτιωθεί η λειτουργία. Δεν αποτελεί, όμως, επέμβαση χωρίς κινδύνους. Πιθανές επιπλοκές είναι η λοίμωξη, η θρόμβωση ή πνευμονική εμβολή, το εξάρθρημα, το κάταγμα, η νευρική ή αγγειακή κάκωση και η μελλοντική χαλάρωση ή ανάγκη αναθεώρησης. Ο ατομικός κίνδυνος διαφέρει και συζητείται πριν από την επέμβαση.

Η ηλικία ή το σωματικό βάρος δεν πρέπει να εξετάζονται απομονωμένα. Η απόφαση λαμβάνει υπόψη τη γενική υγεία, τις προσδοκίες, τους κινδύνους και το πόσο σημαντικά έχει περιοριστεί η καθημερινότητα.

Η οπίσθια προσπέλαση και η τεχνική SPAIRE

Η προσπέλαση είναι η οδός που ακολουθεί ο χειρουργός για να φτάσει στην άρθρωση. Δεν υπάρχει μία προσπέλαση καλύτερη για όλους. Κάθε επιλογή έχει ιδιαίτερα τεχνικά χαρακτηριστικά, πλεονεκτήματα και κινδύνους. Η ανατομία και οι ανάγκες του ασθενούς έχουν επίσης σημαντικό ρόλο.

Η SPAIRE είναι παραλλαγή της οπίσθιας προσπέλασης που διατηρεί συγκεκριμένες ανατομικές δομές. Το όνομά της προέρχεται από τη φράση Spare Piriformis And Internus, Repair Externus. Στην αρχική περιγραφή της τεχνικής διατηρούνται ο απιοειδής και το τενόντιο σύμπλεγμα του έσω θυροειδούς με τους διδύμους, ενώ ο τένοντας του έξω θυροειδούς διατέμνεται και αποκαθίσταται κατά τη σύγκλειση.

Ο Dr. Γιώργος Χλωρός χρησιμοποιεί την οπίσθια προσπέλαση με τεχνική SPAIRE σε επιλεγμένους ασθενείς. Η επιλογή της δεν γίνεται αυτόματα και δεν ταιριάζει σε κάθε περίπτωση. Εντάσσεται στον συνολικό χειρουργικό σχεδιασμό και δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση ταχύτερης αποκατάστασης ή αποφυγής επιπλοκών.

Τι περιλαμβάνει η αποκατάσταση;

Η κινητοποίηση συνήθως αρχίζει νωρίς, ανάλογα με την κατάσταση του ασθενούς και τις οδηγίες της χειρουργικής ομάδας. Στόχος είναι η ασφαλής βάδιση, η σταδιακή ενδυνάμωση και η επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες.

Ο χρόνος αποκατάστασης διαφέρει. Επηρεάζεται από τη γενική υγεία, τη δύναμη πριν από το χειρουργείο, την ασφάλεια στη βάδιση, το είδος της εργασίας και την πορεία επούλωσης του τραύματος. Οι περιορισμοί στις κινήσεις ή στη φόρτιση δίνονται εξατομικευμένα και δεν πρέπει να υποκαθίστανται από ένα γενικό χρονοδιάγραμμα στο διαδίκτυο.

Πότε χρειάζεται πιο άμεση αξιολόγηση;

Ξαφνικός έντονος πόνος μετά από πτώση, αδυναμία να πατήσετε το πόδι ή έντονος πόνος σε άρθρωση που είναι ζεστή ή πρησμένη μαζί με πυρετό δεν πρέπει να αποδίδονται αυτόματα σε οστεοαρθρίτιδα. Το ίδιο ισχύει για γρήγορη, ανεξήγητη επιδείνωση. Αυτά τα συμπτώματα χρειάζονται έγκαιρη ιατρική αξιολόγηση.

Συχνές ερωτήσεις

Επιτρέπεται το περπάτημα;

Συνήθως ναι, σε απόσταση και ρυθμό που δεν προκαλούν παρατεταμένη έξαρση. Αν ο πόνος αυξάνεται σημαντικά μετά τη δραστηριότητα, χρειάζεται προσαρμογή της διάρκειας ή του τρόπου άσκησης.

Χρειάζεται πάντα μαγνητική τομογραφία;

Όχι. Στην τυπική εικόνα οστεοαρθρίτιδας, το ιστορικό, η κλινική εξέταση και η απλή ακτινογραφία συχνά αρκούν. Η μαγνητική χρησιμοποιείται επιλεκτικά όταν η εικόνα δεν είναι σαφής ή εξετάζεται διαφορετική αιτία πόνου.

Η ακτινογραφία καθορίζει αν χρειάζομαι χειρουργείο;

Όχι από μόνη της. Η απόφαση βασίζεται στον συνδυασμό της ακτινογραφίας, του πόνου, του λειτουργικού περιορισμού, της κλινικής εξέτασης και της ανταπόκρισης σε προηγούμενες θεραπείες.

Μπορούν οι ενέσεις να ξαναφτιάξουν τον χόνδρο;

Όχι. Η δράση κάθε είδους ένεσης είναι διαφορετική και ο ρόλος τους εξετάζεται εξατομικευμένα, ως μέρος του συνολικού θεραπευτικού πλάνου.

Η SPAIRE χρησιμοποιείται σε κάθε αρθροπλαστική;

Όχι. Χρησιμοποιείται σε επιλεγμένους ασθενείς, όταν ταιριάζει στα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης περίπτωσης και στον χειρουργικό σχεδιασμό.

Το επόμενο βήμα

Όταν ο πόνος, η δυσκαμψία ή ο περιορισμός στο περπάτημα επιμένουν, η ορθοπεδική αξιολόγηση βοηθά να διευκρινιστεί η αιτία και να συζητηθούν οι κατάλληλες επιλογές. Η απόφαση δεν βασίζεται σε μία θεραπεία ή μία εξέταση, αλλά στη συνολική εικόνα.

Οι πληροφορίες έχουν ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστούν την εξατομικευμένη ιατρική αξιολόγηση, διάγνωση ή θεραπευτική σύσταση.

Dr. Γιώργος Χλωρός

Βιβλιογραφία

1. Osteoarthritis of the hip. NHS Inform.

2. Hip Arthritis. Johns Hopkins Medicine.

3. Osteoarthritis: Diagnosis, Treatment, and Steps to Take. NIAMS.

4. Hip pain in adults. NHS.

5. Hip — supported self-management. Midlands Partnership NHS Foundation Trust.

6. Exercise as a therapy for hip osteoarthritis. Cochrane.

7. Management of Osteoarthritis of the Hip — Clinical Practice Guideline. AAOS.

8. Osteoarthritis in over 16s: diagnosis and management (NG226). NICE.

9. EULAR recommendations for intra-articular therapies. Annals of the Rheumatic Diseases.

10. Hip replacement. MedlinePlus.

11. A patient’s guide to hip and knee joint replacement surgery. Royal National Orthopaedic Hospital (RNOH).

12. Hanly RJ, et al. SPAIRE (Save Piriformis and Internus, Repair Externus): a modified posterior approach for total hip replacement. Hip International.

13. Total Hip Replacement. American Association of Hip and Knee Surgeons (AAHKS).

The post Οστεοαρθρίτιδα ισχίου: συμπτώματα, διάγνωση και αντιμετώπιση appeared first on Dr. Χλωρός Γιώργος.

Η SPAIRE είναι μια ελάχιστα επεμβατική τεχνική ολικής αρθροπλαστικής ισχίου που εφαρμόζεται από την πίσω πλευρά της άρθρωσης. Ο όρος ελάχιστα επεμβατική σημαίνει εδώ ότι διατηρούνται άθικτοι σημαντικοί μύες και τένοντες γύρω από το ισχίο. Έτσι περιορίζεται η παρέμβαση στα μαλακά μόρια που συμβάλλουν στην κίνηση και τη σταθερότητα της άρθρωσης.

Η ολική αρθροπλαστική εξετάζεται όταν η φθορά του ισχίου προκαλεί έντονο πόνο και σοβαρό περιορισμό στην καθημερινότητα, παρά την κατάλληλη συντηρητική αντιμετώπιση. Για τις ενδείξεις, τα εμφυτεύματα, τους κινδύνους και τη γενική διαδικασία μπορείτε να συμβουλευτείτε τον αναλυτικό οδηγό μας για την ολική αρθροπλαστική ισχίου. Η παρούσα σελίδα επικεντρώνεται στην τεχνική SPAIRE.

Πώς εφαρμόζεται η SPAIRE;

Η πρόσβαση στην άρθρωση γίνεται από την οπίσθια περιοχή του ισχίου. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της τεχνικής δεν είναι μόνο το μήκος της τομής, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο χειρουργός προστατεύει τους μυς και τους τένοντες που βρίσκονται πίσω από την άρθρωση.

Στην τεχνική που εφαρμόζει ο Dr. Γιώργος Χλωρός, ο απιοειδής, ο έσω θυροειδής, ο άνω δίδυμος και ο κάτω δίδυμος παραμένουν πλήρως άθικτοι. Οι τένοντές τους δεν κόβονται και επομένως δεν χρειάζεται να επανακαθηλωθούν στο τέλος της επέμβασης.

Για να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος, διατέμνονται στοχευμένα ο τένοντας του έξω θυροειδούς και ο οπίσθιος αρθρικός θύλακος. Αφού τοποθετηθεί η αρθροπλαστική και ελεγχθούν η κίνηση και η σταθερότητα του ισχίου, οι δύο αυτές δομές αποκαθίστανται ανατομικά.

Σε πρακτικό επίπεδο, η SPAIRE περιλαμβάνει:

1. προσπέλαση από την πίσω πλευρά του ισχίου,
2. αναγνώριση και προστασία των τενόντων που θα διατηρηθούν,
3. στοχευμένη διάνοιξη της άρθρωσης,
4. τοποθέτηση και έλεγχο της αρθροπλαστικής,
5. ανατομική αποκατάσταση του έξω θυροειδούς και του οπίσθιου θυλάκου.

Η τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συνήθης επιλογή σε κατάλληλες πρωτογενείς ολικές αρθροπλαστικές. Αν όμως η ανατομία είναι ιδιαίτερα σύνθετη, έχει προηγηθεί άλλη επέμβαση ή απαιτείται ευρύτερη έκθεση, μπορεί να χρειαστεί διαφορετική στρατηγική.

Ποια είναι τα βασικά πλεονεκτήματα;

Διατηρούνται σημαντικοί τένοντες

Ο απιοειδής, ο έσω θυροειδής και οι δύο δίδυμοι παραμένουν στη φυσική τους θέση. Δεν χρειάζεται να επουλωθούν μετά από διατομή, επειδή δεν έχουν αποκολληθεί. Αυτό είναι το πιο σαφές και άμεσα κατανοητό πλεονέκτημα της SPAIRE.

Περιορίζεται η παρέμβαση στους μυς πίσω από το ισχίο

Οι συγκεκριμένοι μύες συμμετέχουν στην κίνηση, στον έλεγχο του ποδιού και στη σταθερότητα της άρθρωσης. Η διατήρησή τους περιορίζει τον χειρουργικό τραυματισμό των μαλακών μορίων, χωρίς να σημαίνει ότι η επέμβαση γίνεται χωρίς καθόλου τραυματισμό ιστών.

Διατηρείται περισσότερο η φυσική λειτουργία της άρθρωσης

Επειδή οι τένοντες παραμένουν ενωμένοι με το οστό, διατηρείται η φυσική συνέχεια μεταξύ μυός και μηριαίου. Αυτό μπορεί να βοηθά τον μυϊκό έλεγχο κατά τα πρώτα στάδια της αποκατάστασης.

Υποστηρίζεται η σταθερότητα του ισχίου

Οι τένοντες που διατηρούνται αποτελούν μέρος του φυσικού συστήματος σταθεροποίησης της άρθρωσης. Παράλληλα, ο έξω θυροειδής και ο οπίσθιος θύλακος αποκαθίστανται στο τέλος της επέμβασης. Πρώιμα δεδομένα έχουν δείξει καλύτερη μέτρηση της σταθερότητας κατά τη διάρκεια του χειρουργείου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μηδενίζεται ο κίνδυνος εξαρθρήματος.

Μπορεί να διευκολύνεται η πρώιμη κινητοποίηση

Η μικρότερη παρέμβαση στους τένοντες μπορεί να διευκολύνει τον έλεγχο του ποδιού και τα πρώτα βήματα σε ορισμένους ασθενείς. Η ταχύτερη αποκατάσταση δεν είναι εγγυημένη, καθώς επηρεάζεται και από τη μυϊκή κατάσταση, τη γενική υγεία και την πορεία της επέμβασης.

Όταν δεν μπορεί να εφαρμοστεί η πλήρης SPAIRE

Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να μην είναι δυνατή η πλήρης διατήρηση όλων των δομών της SPAIRE. Τότε μπορεί να εφαρμοστεί οπίσθια προσπέλαση με διατήρηση του απιοειδούς, γνωστή ως Piriformis Sparing Posterior Approach.

Με αυτή την τεχνική διατηρείται άθικτος ο τένοντας του απιοειδούς, ένας ιδιαίτερα σημαντικός τένοντας για τον έλεγχο και τη σταθερότητα του ισχίου. Οι υπόλοιπες δομές αντιμετωπίζονται ανάλογα με την ανατομία και την έκθεση που απαιτείται. Η επιλογή γίνεται εξατομικευμένα κατά τον χειρουργικό σχεδιασμό.

Αποκατάσταση και προφυλάξεις

Η έγερση και η βάδιση αρχίζουν συνήθως νωρίς, όταν αυτό είναι ασφαλές. Το βοήθημα, οι ασκήσεις και η πρόοδος της φόρτισης προσαρμόζονται στον κάθε ασθενή.

Μετά την επέμβαση δεν ισχύει αυτόματα ούτε το «καμία προφύλαξη» ούτε ένας ίδιος περιορισμός για όλους. Οι οδηγίες εξαρτώνται από τη σταθερότητα, τη δύναμη, την ισορροπία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς.

Συχνές ερωτήσεις

Είναι η SPAIRE ελάχιστα επεμβατική;

Ναι. Αυτό σημαίνει κυρίως ότι διατηρούνται άθικτοι σημαντικοί μύες και τένοντες γύρω από το ισχίο και όχι απλώς ότι η εξωτερική τομή είναι μικρή.

Ποιοι τένοντες διατηρούνται;

Διατηρούνται ο απιοειδής, ο έσω θυροειδής και οι τένοντες του άνω και κάτω διδύμου. Ο έξω θυροειδής και ο οπίσθιος θύλακος διατέμνονται και αποκαθίστανται.

Εφαρμόζεται σε όλους τους ασθενείς;

Όχι. Αν χρειάζεται ευρύτερη χειρουργική έκθεση, μπορεί να επιλεγεί διαφορετική τεχνική, όπως η οπίσθια προσπέλαση με διατήρηση του απιοειδούς.

Μειώνει τον κίνδυνο εξαρθρήματος;

Η διατήρηση των οπίσθιων τενόντων μπορεί να υποστηρίζει τη σταθερότητα. Δεν έχει αποδειχθεί όμως ότι η SPAIRE από μόνη της αποτρέπει όλα τα εξαρθρήματα.

Χρειάζονται προφυλάξεις;

Ναι, αλλά προσαρμόζονται στον κάθε ασθενή. Η SPAIRE δεν σημαίνει ότι όλοι μπορούν να κινούνται χωρίς περιορισμούς αμέσως μετά την επέμβαση.

Συμπέρασμα

Η SPAIRE επιτρέπει την ολική αρθροπλαστική ισχίου με διατήρηση σημαντικών μυών και τενόντων. Όταν η πλήρης τεχνική δεν είναι δυνατή, η οπίσθια προσπέλαση με διατήρηση του απιοειδούς προσφέρει μια εναλλακτική που προστατεύει αυτόν τον ιδιαίτερα σημαντικό τένοντα.

Η επιλογή της τεχνικής εξαρτάται από την ανατομία και τις ανάγκες κάθε ασθενούς. Μια ορθοπεδική αξιολόγηση μπορεί να καθορίσει την καταλληλότερη χειρουργική στρατηγική.

Το κείμενο έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την προσωπική ιατρική συμβουλή, την εξέταση ή τις μετεγχειρητικές οδηγίες της θεραπευτικής σας ομάδας.

Αξιόπιστες πηγές

• Total Hip Replacement. AAOS OrthoInfo.
• Hanly RJ, et al. SPAIRE (Save Piriformis and Internus, Repair Externus): a modified posterior approach for total hip replacement — αρχική τεχνική περιγραφή. Hip International.
• Τυχαιοποιημένη μελέτη SPAIRE, 2024.
• Tan TL, et al. Piriformis-sparing total hip arthroplasty. The Journal of Arthroplasty.

The post Ολική αρθροπλαστική ισχίου με την τεχνική SPAIRE appeared first on Dr. Χλωρός Γιώργος.